Toen mijn gebruik alles overnam
Tijdens mijn gebruik draaide bijna alles om één ding: zorgen dat ik opnieuw cocaïne kon halen. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. In mijn hoofd was ik voortdurend bezig met gebruiken, geld regelen en bedenken hoe ik mijn gedrag verborgen kon houden.
Ik sliep nauwelijks. Ik stal geld van mensen die dicht bij mij stonden en loog daar vervolgens keihard over. Ik beschadigde het vertrouwen van mijn naasten, terwijl ik tegelijkertijd bleef volhouden dat het allemaal wel meeviel of dat ik het zelf onder controle zou krijgen.
Iedere keer wanneer de cocaïne en het geld weer op waren, zei ik tegen mezelf dat dit echt de laatste keer was. Op dat moment geloofde ik dat ook. Het gebruik was allang niet meer leuk, spannend of vrij. Het was een obsessie geworden waar ik ondanks al mijn beloften niet van loskwam.
Mijn keerpunt
Mijn keerpunt kwam niet na mijn eerste behandeling of mijn eerste terugval. Het kwam na opnieuw een opname en opnieuw een terugval.
Tijdens een nuchter gesprek vertelden mijn naasten mij dat het zo niet langer ging. Ditmaal kon ik niet alleen horen wat zij zeiden, maar wist ik zelf ook dat ze gelijk hadden. Ik zag wat mijn gebruik met mijn leven en met de mensen om mij heen deed.
Ik besloot opnieuw naar een kliniek te gaan. Niet omdat iemand anders mijn probleem voor mij kon oplossen, maar omdat ik niet meer verder wilde met het leven waarin alles om cocaïne, liegen en overleven draaide.
De knop ging niet om in de betekenis dat alles daarna gemakkelijk werd. Wel maakte ik een duidelijke keuze: ik wilde niet meer terug naar dat leven. Die keuze heb ik daarna beetje bij beetje moeten leren uitvoeren.
Herstel was opnieuw leren leven
Stoppen met gebruiken was voor mij het begin. Daarna moest ik bijna alles opnieuw leren.
Ik moest ontdekken wie ik was zonder cocaïne. Ik moest onder ogen zien wie ik had gekwetst en welke schade ik had veroorzaakt. Ik moest opnieuw leren omgaan met gevoelens, spanning, sociale situaties, relaties en onzekerheid zonder ervoor weg te vluchten.
Ook vertrouwen kwam niet vanzelf terug. Niet het vertrouwen van anderen en ook niet het vertrouwen in mezelf. Dat vroeg eerlijkheid, structuur, afspraken nakomen en steeds opnieuw doen wat nodig was — ook wanneer ik daar op dat moment geen zin in had.
Herstel werd daardoor niet één grote prestatie. Het werd een opeenvolging van kleine keuzes. Opstaan, structuur aanbrengen, steun gebruiken, eerlijk zeggen hoe het ging en opnieuw beginnen wanneer iets niet goed ging.
Waarom ik De Brug naar het Herstel ben begonnen
Herstel en ervaringsdeskundigheid zijn voor mij meer dan een onderwerp waar ik over kan praten. Het is het werk waar mijn overtuiging en passie liggen.
Ik wil mensen helpen die vastzitten zoals ik ooit vastzat. Mensen die diep vanbinnen weten dat het anders moet, maar niet weten hoe ze de stap van willen naar doen kunnen maken. Ook wil ik er zijn voor naasten die machteloos toekijken, grenzen kwijtraken of niet meer weten welke verantwoordelijkheid nog bij hen hoort.
Daarom heb ik De Brug naar het Herstel ontwikkeld. Een brug staat voor mij voor de overgang tussen weten dat er iets moet veranderen en daadwerkelijk leren hoe je anders kunt handelen.
De BRUG-methode — Bewustwording, Regie, Uitvoering en Groei — geeft structuur aan dat proces. Het is geen garantie en mijn herstelroute is geen vast stappenplan voor iemand anders. De methode helpt om inzicht steeds te vertalen naar concrete keuzes en gedrag in het dagelijks leven.
Wat je van mij mag verwachten
Bij mij word je serieus genomen. Ik weet hoe het is om aan de andere kant te zitten, je te schamen voor wat er gebeurt en tegelijkertijd verhalen te blijven vertellen waarmee je het gebruik voor jezelf en anderen probeert te verklaren.
Dat betekent niet dat ik alles goedpraat. Ik luister zonder je af te schrijven, maar ik zal ook eerlijke vragen stellen. Ik houd je een spiegel voor en probeer door uitvluchten en patronen heen te kijken die jouw gebruik of stilstand in stand houden.
Ik neem je verantwoordelijkheid niet over en ik beloof je geen gemakkelijk herstel. Wel help ik je om overzicht te krijgen, concrete afspraken te maken en stappen te oefenen die je uiteindelijk steeds zelfstandiger kunt uitvoeren.
Mijn doel is niet dat je afhankelijk wordt van mijn begeleiding. Mijn doel is dat jij steeds beter leert herkennen wat je nodig hebt, zelf keuzes kunt maken en op tijd passende steun inschakelt.
Ook voor naasten
Mijn gebruik raakte niet alleen mij. Ik beschadigde het vertrouwen van de mensen die dichtbij mij stonden en liet hen achter met zorgen, twijfel en machteloosheid.
Ik kan niet voor een ouder, partner of familielid invullen hoe zijn of haar ervaring voelt. Wel weet ik uit eigen ervaring dat middelengebruik het hele systeem rondom iemand kan beïnvloeden.
Daarom begeleid ik ook naasten individueel. Niet om hen te leren hoe ze de ander kunnen dwingen te stoppen, maar om duidelijker te zien wat van hen is, welke verantwoordelijkheid bij de ander hoort en hoe zij grenzen kunnen stellen zonder zichzelf volledig kwijt te raken.
Hoe ik werk
Mijn begeleiding is persoonlijk, duidelijk en praktisch. We kijken niet alleen naar wat je begrijpt, maar vooral naar wat je in je dagelijks leven kunt toepassen.
Ik bied herstelcoaching en individuele naastenbegeleiding. Geen medische detox, diagnostiek, psychotherapie, psychiatrische behandeling of crisiszorg. Wanneer een andere vorm van hulp nodig is, bespreek ik dat eerlijk.
Mijn eigen ervaring helpt mij om dichtbij de werkelijkheid van verslaving en herstel te blijven. Tegelijkertijd staat jouw situatie centraal. Niet mijn verhaal.
Lees meer over werkwijze en veiligheid →
Mijn herstelverhaal is niet jouw stappenplan. Het is de reden dat ik weet hoeveel eerlijkheid, structuur en dagelijkse keuzes herstel kan vragen.
Herstel begint niet met perfect zijn. Het begint met eerlijk kijken naar waar je staat en bereid zijn de volgende stap te zetten.